غمی که با تقویم جور درنمی‌آید

فیلم‌نامه‌ی فرهنگی برای غم، در ویژگی خود وحشیانه است. قرار است یک تشییع جنازه باشد، چند هفته خوراکی‌های تسلیت، یک مراسم یادبود، و سپس — جایی بین سه ماه و یک سال — یک بازگشت به »نرمال«. اگر غم از اجازه‌ی تقویم فراتر برود، فرض می‌شود چیزی اشتباه است. ما آن را».

پزشکی می‌کنیم. اختالل غم پیچیده تشخیص می‌دهیم. نگران می‌شویم که فرد سوگوار گیر« کرده این. فیلم‌نامه‌ی کامل، غم را اشتباه می‌فهمد غم خطی نیست. در مراحل مرتب پیشرفت نمی‌کند. در زمان‌بندی تقویم حل نمی‌شود. به آنچه قرار بود مقدار مناسب باشد، احترام نمی‌گذارد.

برمی‌گردد، گاهی سال‌ها بعد، در امواجی که منطق خود را دارند. و افرادی که در عمل ما در وست ونکوور می‌بینم — والدین فرزند از دست داده، فرزندان بزرگسالی که مادران‌شان را از دست دادند، همسرانی که در حال طی سال دوم هستند، مهاجرانی که از آن سوی اقیانوس سوگواری می‌کنند به‌طور قاطع به من می‌گویند که بدترین قسمت غم، خود فقدان نیست بلکه تنهایی سوگواری بیرون از فیلم‌نامه‌ی فرهنگی است —. این. مقاله برای هر کسی است که غمش در حال انجام کارهایی است که قرار نیست غم انجام دهد