از همان آغاز مسیر پزشکی‌ام، مجذوب نظام شگفت‌انگیز و خودپایداری شدم که آن را بدن انسان می‌نامیم. به عنوان دانشجوی سال اول پزشکی، کنجکاو بودم بدانم همه چیز چگونه این‌قدر هماهنگ کار می‌کند؛ از سلول‌ها تا دستگاه‌های بدن، همه در حرکت مداوم، زنده و هوشمند. اما وقتی از کتاب‌ها فاصله گرفتم و با بیماران واقعی روبه‌رو شدم، کم‌کم دیدم در رویکرد سنتی پزشکی چیزی اساسی غایب است.

در راندهای صبحگاهی درباره نتایج آزمایش، تشخیص و طرح درمان صحبت می‌کردیم؛ اما به ندرت کسی از بیمار می‌پرسید چه احساسی دارد. ترس‌هایش چه می‌شود؟ جهان عاطفی و داستان‌هایش چه جایگاهی دارد؟ سوگ، استرس، تروما یا حتی عشق چگونه بر بدن اثر می‌گذارند؟ و چرا انگار هیجان‌ها و سلامت جسمی دو قلمرو جداگانه تلقی می‌شوند؟

در جست‌وجوی پاسخ، فراتر از پزشکی متعارف رفتم و با جهانی از دیدگاه‌های شفابخش آشنا شدم: طب کل‌نگر، ریکی، طب سوزنی، مدیتیشن، هیپنوتیزم، روان‌درمانی و بیشتر. هرکدام دریچه‌ای متفاوت به پیوند عمیق ذهن و بدن می‌گشود. مدام از خود می‌پرسیدم یکی کجا پایان می‌یابد و دیگری کجا آغاز می‌شود؟ یا شاید هر دو دو روی یک سکه‌اند؟

این آغاز سفری بود برای کاوش جایی که دریای روان به ساحل بدن می‌رسد.

سرانجام خانه خود را در روان‌پزشکی و روان‌کاوی یافتم؛ جایی که پیچیدگی تجربه انسانی نه تنها به رسمیت شناخته می‌شود، بلکه عمیقا ارزشمند است. در همین فضاست که همچنان می‌آموزم چگونه داستان‌ها، احساسات و الگوهای ناخودآگاه ما سلامت جسمی و هیجانی‌مان را شکل می‌دهند.

هر روز با اشتیاق بیدار می‌شوم تا چیز تازه‌ای درباره این تجربه پیچیده‌ای که زندگی می‌نامیم کشف کنم. و به دلیل چالش‌هایی که پشت سر گذاشته‌ام، مسیرهایی که کاویده‌ام و دانشی که به دست آورده‌ام، می‌دانم فقط برای درمان اینجا نیستم؛ برای فهمیدن، حمایت کردن و راهنمایی کردن اینجا هستم.

اگر به دنبال کسی هستید که هم نشانه‌های شما را ببیند و هم داستانتان را، من اینجا هستم؛ نه فقط به عنوان پزشکی در حال آموزش، بلکه به عنوان کسی که مسیرهای میان‌رشته‌ای و میان‌جهانی را پیموده و باور دارد شفا به همان اندازه که به یادگیری نیاز دارد، به شنیدن نیز نیازمند است. بیایید این مسیر را با هم برداریم.